Bootstrap Example
مر پيا مينھن وسن : (ابڙو اڪيڊمي)

2020-06-16
داخلا نمبر 50
عنوان مر پيا مينھن وسن
شاخ ڪٿا
پڙهيو ويو 2328
داخلا جو حوالو:

داخلا ۾ استعمال ٿيل تاريخون

1938.03.11-A.D

ان ڏينهن، ان مهل، ان گهڙي، منهنجي عمر هئي ٻارهن سال يارهن مهينا. هن جي اڃا به گهٽ هوندي. اهو معمولي چهرو جو مان اڪثر روزانو ڏسندو هئس سو ساڳيو ئي اهڙو هئو جهڙو روز! پر ان ڏينهن ان مهل، ان گهڙيءَ، 11 مارچ 1938ع ڪچڙي منجهند، وقت 11 بجه، جيئن ئي ان خاموش مجسمي تي نظر پئي ته اوچتو هڪ وڏو ڀونچال آيو، زلزلو هئو، ٽاڪوڙو هئو، طوفان هئو، سڄو آسمان ۽ زمين هيٺ مٿي ٿي ويا، پکي پکڻ، وڻ ٽڻ، هوائون ۽ پن مانڌاڻ ۾ پئجي ويا. ٻاهرين ڪائنات ته ٺهيو پر منهنجي اندرين ڪائنات ۾ به وڍڪٽ، زير زبر، مانڌاڻ ۽ مٽ سٽ جو وڏ


1953.04.17-A.D

بروهي صاحب ته مارشل لا کان اڳ ئي گورنر جنرل غلام محمد جو غلام ٿي خواجه ناظم الدين خلاف سازش ۾ ٻٽ رهيو. 17 اپريل 1953ع تي جمع ڏينهن شام جو 4 وڳي غلام محمد، وزيراعظم خواجه ناظم الدين جي وزارت کي ڊسمس ڪيو، تنهن وقت جو انچارج ڪئبينيٽ سيڪريٽري قمرالاسلام لکي ٿو ته، ”غلام محمد کيس گهرائي پڇيو ته هو ائين ڪري سگهي ٿو يا نه؟“ کيس ٻڌايو ويو ته ”آزاديءَ ائڪٽ 1947ع ۾ اهو فقرو موجود آهي ته وزير ۽ وزارت گورنر جنرل جي مرضي مطابق رکي يا ڪڍي سگهجن ٿا“


هن داخلا جون تصويرون نه مليون

مر پيا مينھن وسن جا بنياد
ڪٿا / جمال ابڙو / ابڙو اڪيڊمي Abro Academy / علمي ادبي پورهيو /

مر پيا مينھن وسن - مان نڪتل ٻيون شاخون-

مر پيا مينھن وسن


شاخ ڪٿا
ٽوٽل صفحا32
موجودہ صفحو23
اڳلو صفحو-0--1--2--3--4--5--6--7--8--9--10--11--12--13--14--15--16--17--18--19--20--21--22--23--24--25--26--27--28--29--30--31-گذريل صفحو

دعائن جو آهي! حيدرآباد جي مشهور دل جي ماهر ڊاڪٽر ڪريم عباسي وٽ ويس. ان مون کي ڏسي ڏسڻي آڱر مٿي کڻي آسمان ڏانهن نهاريو. معنيٰ ان کي به ڪرشمو نظر آيو ته مان جيئرو ڪيئن هئس؟

مون کي نمازون پڙهائڻ ۽ الله ڏانهن راغب ٿيڻ جي دعا ڏسو ته ڪيئن ٿي پوري ٿئي. مون ۾ هڪ وِڏ آهي. اٻهرائيءَ جي. اهڙو اٻهرو جو ڀائيندس ته ڪم بيٺي پير ٿئي! آفيس ۾ به ڪلارڪن ۽ پٽيوالن کي کڙي تي کنيون بيٺو هوندس. اصل هٿن ۾ خارش ٿي پوندي. ڪو به سرڪاري يا ڪنهن جو خانگي ڪم بابت ليٽر ايندو ته ڀائيندس ته اتي جو اتي نيڪال ٿئي. ڏينهن وچ ۾ نه پوي. جيڪي به اهڙا ڪم يا جواب طلب ليٽر هوندا هئا، انهن جي لسٽ ٺاهي لکندو ويندو هئس. ٻئي ڏينهن آفيس ۾ پهچڻ سان لسٽ جي وچور موجب ڪم جو پڇندو گهربل ڪلارڪ کي روبرو گهرائي، نيڪال ڪرائيندو هئس. ڊپٽي سيڪريٽريءَ کي فون تي کڙڪائيندو هئس ته فلاڻو ڪم اڃا به نه ٿيو آهي، هڪدم ٿيڻ کپي. سڀ حيران هوندا هئا ته صاحب کي هڪ هڪ ڪم ۽ ليٽر ياد ڪيئن آهن. مون وٽ ته رهيل ڪمن جي ٺهيل لسٽ ٺهيل هوندي هئي. ان ڪري يادگيرو هوندو هئو. انهيءَ ڪري مون وٽ ڪو به ڪم پينڊنگ ۾ يا التويٰ ۾ نه هوندو هئو. ان ڳالهه جا خود مخالف ڌر وارا معترف هئا ۽ چوندا هئا ته سرڪاري ڌر کي سيڪريٽري نهايت قابل ملي ويو آهي جو شڪايت جو موقعو ئي نٿو ملي. هڪ مخالف ڌر جي مميبر جناب مدني صاحب ته اسيمبلي هال ۾ منهنجي اهڙي ساراهه ڪئي حالانڪ مدني صاحب پاڻ ڪامورا شاهي جو هڪ اهم ڪامورو رهيو هو.

ڳالهه وڃي ڪٿان جو ڪٿي نڪتي، ٿيو هيئن جو منهنجي گهر واريءَ کي سول اسپتال ۾ صبوح جو سويل دل جي ماهر ڊاڪٽر کي ڏيکارڻو هئو. مان تمام معروف ماڻهو ٻيو اٻهرو سو تڪڙ لائي ڏنم ته جلدي نڪرو. ٻيا ٻار ته سڀ اسڪولن ڏي هليا ويا هئا، ننڍڙي نياڻي شهلا راڻي ستي پيئي هئي. منهنجي گهر واري کيس اُٿارڻ جي ڪوشش ڪئي پر هوءَ اٿي ڪا نه ٿي. مون چيو ”ڇڏي ڏيوس، ڪلاڪ کن ۾ موٽي اينداسين، اها ننڊ ئي پئي هوندي ته اچي وينداسين!“ ماءُ جي دل ڪونه پي چيو پر مون کي انڪارڪونه ڪري سگهي. کيس ستو ئي ڇڏي گهر بند ڪري اسپتال هليا وياسون. موٽندي مان اسيمبلي بلڊنگ وٽ لهي پيس ۽ گهر واري گهر وئي. اڌ ڪلاڪ کان پوءِ سندس فون آئي ته ننڍڙي شهلا جي طبيعت تمام خراب ٿي وئي آهي. مون سندس ڳالهه کي وزن ڪو نه ڏنو ۽ چيم ته ”خير ٿي ويندو!“ وري ٻيهر فون آئي ته ”ننڍڙيءَ جي حالت غير ٿي وئي آهي!“ مون بي پرواهيءَ مان چيو ته ”ڪار بيٺي اٿوَ کڻي اچوس ته ڊاڪٽر کي ڏيکاريون ٿا!“ مون سوچيو ته اسيمبليءَ جي ڊاڪٽر کي ڏيکاري دوا وٺي ڇڏبي.

پندرهن منٽن ۾ گهر واري ننڍڙيءَ کي کڻي اچي نڪتي. مان هڪو ٻڪو ٿي ويس جو ننڍڙيءَ جون اکيون ڦري ويون هيون ۽ بيهوش هئي. هوءَ ڪا ننڊ مان اٿي هئي ۽ سڄي گهر ۾ پاڻ کي اڪيلو ڏسي شاڪ ۾ اچي وئي هئي. ٻهراڙيءَ ۾ مايون چونديون آهن ته ’معصوم ٻار کي اڪيلو نه ڇڏجي نه ته هنيانءُ ڦاٽي پوندس!‘ هي به ڪجهه ائين ٿيو. بيٺي پير سول اسپتال جي ٻارن واري وارڊ ۾ وياسون منهنجي ڄاڻ سڃاڻ ۽ عهدي ڪري هڪدم ڊاڪٽر گڏ ٿي ويا ۽ علاج شروع ٿي ويو. ٻارن جو ماهر ڊاڪٽر، ڊاڪٽر بلو به آيو. ايڪس ري وغيره ڪڍيائون ۽ نسن ۾ سئي لڳائي ٿيلهي به چاڙهيائون. صبوح کان شام تائين ڊاڪٽر ڪوشش ۾ بيٺا رهيا. نيٺ شام جو ٽپهري ڌاري ڊاڪٽر مونکي پنهنجي ڪمري ۾ وٺي وڃي ليٽائي ڇڏيو. منهنجو بلڊ پريشر چڪاس ڪيائين ۽ پوءِ مون کي ٻڌايائين ته ”ننڍڙي گذاري وئي!“ مان چرين جيان اٿي ننڍڙيءَ جي بستري تي ويس ۽ ڊاڪٽر سان جهيڙو ڪرڻ لڳس ته ”ننڍڙي ته ٺيڪ آهي!“ هن اطمينان ڏياريو ته ’قدرت پنهنجو حساب ڪري وئي‘. مان چرين وانگر ننڍڙيءَ کي کڻي ڇاتيءَ سان لاتو ۽ ڪار ۾ ويهي ٻيئي زال مڙس اچي گهر نڪتاسين. اسان لاءِ ڄڻ سڄي دنيا اوندهه ٿي وئي! الائي ڇا پيو لڳي، الائي ڇا پيو ٿئي! ننڍڙي شهلا ڇهن سالن جي طوطي جيان ٻولڻ واري نهايت پيارو ٻار هئي.

مون موت اڳ به ڏٺا هئا. پيءُ جو موت، ڀاءُ جو موت، ماءُ جو موت. ڀاءُ جي موت تي مون کي ائين لڳو هو ڄڻ قيامت اچي وئي هجي، پر اولاد جو موت ڳالهه ئي ٻي هئي. هنيانءَ ۾ چڪ، مٿي ۾ چريائپ، اوندهه انڌڪار ۽ سور سلڻ جي ڳالهه ناهي.

دوست احباب اچي ويا. ڪمال ٻارن سميت حيدرآباد کان پهچي ويو. خبر نه پئي پوي ته ڪير آيو، ڪير ويو؟ ڇا پيو ٿئي، ڇا نه پيو ٿئي؟ نيٺ رات جو ئي جڏهن دوستن جنازو کڻايو تڏهن پتو پيو ته هيڏو ڪيس ٿي ويو آهي. منهنجي گهر واري ته منهنجي پيرن کي چنبڙي پيئي ته ”دفنائڻ نه وڃو، ننڍڙي جيئري آهي!“ گذريءَ جي قبرستان ۾ دفنائڻ جي رسم پوري ٿي. اهو سڄو بندوبست مهربان دوست ادا موسيٰ ميمڻ ڪيو، جو لياريءَ مان اطلاع ملڻ سان پهچي ويو هو.

منهنجي گهر واري ته صفا چري ٿي پئي. جيئن کٽ تي ويٺي هئي، تيئن کٽ تان لهي ئي نه. چي ”منهنجي ٻچڙي جيئري آهي، هلو ته قبر کوٽائي ڪڍي اچونس!“ سندس چريائپ وئي زور وٺندي. ڊاڪٽرن چيو ته هن ماحول مان ڪڍي وڃوس. ”لاڙڪاڻي هلون!“ چي ”نه!“، ”ڪوٽڙي مائٽڻ وٽ!“ چي ”نه!“، ”ڪوئيٽيا!“ چي نه. نيٺ مهربان دوست مڪي واري محبوب صادق چيو ”ادي حج تي هلون!“ چي ”هائو!“ 1976ع جو حج اسان ائين ڪيو. محبوب صاحب الائي ڪيئن ٽڪيٽ جو بندوبست ويزا وغيره ڪرائي اسان کي حج تي وٺي هليو. پنهنجي گهر ۾ رهايائين ۽ حج ۾ سمورو وقت ساڻ رهيو. منهنجي گهر واري انهيءَ لالچ ۾ آئي هئي ته حج ۾ جبل رحمت وٽ مئل ماڻهن سان ملاقات ٿيندي آهي. سا ته ڪانه ٿي باقي پاڻ کٽ ڇڏيائين ۽ طواف ڪرڻ ۽ هلڻ چلڻ لڳي. اتي مڪي شريف ۾ مون تي سخت فالج جو حملو ٿيو جو جسم جو کٻو پاسو، سڄو ئي سڄو نستو ٿي ويو. اهو به قدرت جو عجائب ڪرم جو منهنجي گهر واري جو سڄو توجهه ننڍڙيءَ جي جدائي تان هٽي مون تي مرڪوز ٿي ويو ۽ چريائپ جي دؤري کان بچي وئي. ڪارساز جا عجيب ڪارخانا آهن.

بزرگن جو قول آهي ته ”الله تعاليٰ ڪنهن تي راضي ٿيندو آهي ته کيس سخت ڏک يا ايذاءُ پهچائيندو آهي!“ مون سان به ائين ٿيو. طوطي جهڙي ٻولڻي نياڻي ڇهن سالن جي عمر ۾ وڇڙجي وئي. ڇهن سالن جي عمر ۾شعر چوندي هئي ۽ ڀائرن ڀينرن کي چوندي هئي ته ”لکندا وڃو!“ سڀ شعر اردوءَ ۾ هئا. اهو نوٽ بڪ اسان وٽ صحيح سلامت هئو. شيخ اياز ٻه ٽي دفعا مون کي چيو ته اهي شعر کيس ڏيکاريا وڃن. سندس خيال هئو ته شاعري ڄائي ڄم کان ڏات طور ملي ٿي. الائي ڇو مان اهو نوٽ بڪ کيس ڏيئي نه سگهيس. ننڍڙيءَ جي ڪا به لکت، سندس ڪپڙو، سندس فوٽو، سندس رانديڪو اسانجا ڦٽ ئي کولي وجهندو هو، سو اهڙيون شيون ٻار اسان کان لڪائيندا وتندا هئا. راڳ به ڳائي ويندي هئي ۽ ڊانس لاءِ چيلهه کي موڙو به ڏيندو هئي. واقعي ڄائي ڄم کان فنڪار هئي. اسان کي ست ٻار ٻيا به هئا پر هر ٻار ۾ ساهه هجي ٿو ۽ سندس جدائي برداشت نٿي ٿئي.

منهنجي گهرواريءَ جون دعائون ائين اگهيون جو ننڍڙي اسان کي داغ




ٽوٽل صفحا32
موجودہ صفحو23
اڳيون صفحو-0--1--2--3--4--5--6--7--8--9--10--11--12--13--14--15--16--17--18--19--20--21--22--23--24--25--26--27--28--29--30--31-گذريل صفحو

No Article found