Bootstrap Example
وارث : (ابڙو اڪيڊمي)

2020-06-16
داخلا نمبر 33
عنوان وارث
شاخ ٻوساٽَ
پڙهيو ويو 1524
داخلا جو حوالو:

هن داخلا لاءِ تاريخ جا حوالا موجود نه آهن

هن داخلا جون تصويرون نه مليون

وارث جا بنياد
ٻوساٽَ / بدر ابڙو / ابڙو اڪيڊمي Abro Academy / علمي ادبي پورهيو /

وارث - مان نڪتل ٻيون شاخون-

وارث


شاخ ٻوساٽَ
ٽوٽل صفحا2
موجودہ صفحو0
اڳلو صفحو-0--1-گذريل صفحو

وارث

ڪشمير خان کي خبر ئي نه پئي ۽ مري ويو. زندگيءَ ۾ هزارين تجربا ڪيا هئائين، کيس خبر هئي ته موت اڻٽر آهي پر هن ڪڏهن سوچيو به نه هوندو ته موت ايئن ٻليءَ پير سندس ڪڍ ايندو ۽ اهڙو اوچتو جهٽ هڻي ويندو جو پتو ئي نه پوندس. سچ پچ ته کيس سوچڻ جي مهلت ئي نه ملي. بس! ماڻهن ايترو ڏٺو ته چاليهارو کن سالن جو هڪ مزدور پنهنجين ڳڻتين ۾ گم چپ چاپ فٽ پاٿ وٺيو پئي ويو جو روڊ سان ويندڙ هڪ ڪار بي قابو ٿي لهر کاڌي ۽ ڳڻتين ۾ گم هڪ ماڻهوءَ کي پٺيان وڃي ٽڪر هنيو. ڪار نه بريڪ هنيو، نه چيڪاٽ ٿيو، نه ئي وري ڪو وڏو ٺڪاءُ ٿيو. واٽ ويندو پورهيت هوا ۾ اڏاڻو ۽ ٻئي سيڪنڊ ۾ بي جان جسم پري وڃي پٽ تي ڪريو!

ڪشمير خان کي سوچن مان ڇوٽڪارو ملي ويو هو. هاڻي سندس پيشانيءَ تي ڳڻتيءَ جي ڪا به ريکا نه هئي. سندس اکيون بند هيون، چيلهه جو هڏو ڀڳل هو ۽ مٿي کي ٻڌل رومال ڇُڙي، هوا تي اڏامي وڃي ديويءَ جي ڪنڊن ۾ ڦاٿو هو.

سڀ ڪجهه ايترو جلدي ٿي ويو جو هر ڪنهن جو وات پَٽيل ئي رهجي ويو. ڪشمير خان کان ٽيهارو کن فٽ پوئتي ايندڙ واٽهڙوءَ جا خوف ۾ کنيل هٿ کڄيل ئي رهجي ويا. هن ڪار کي بي قابو ٿيندي ڏٺو، ڪشمير خان مٿان لُوهه ڪري پوندي ڏٺو ۽ ڪشمير خان کي هوا ۾ اڏامي پٽ تي بي ست پئجي رهڻ جو سڄو منظّر اکين سان ڏٺو. اها ڪار سندس مٿان به چڙهي پئي سگهي. هن وحشت وچان پوئتي ڏٺو، ”ڪا ٻي ڪار ته بي قابو نه ٿي آهي!“ پوءِ هن ڊوڙ وڌي ۽ ڪشمير خان جي مدد لاءِ وريو. هاهوڪار مچي وئي، سڀ واٽهڙو وريا پر دير ٿي چڪي هئي. موت باز وانگر آڪاش مان جهٽ هڻي شڪار کڻي ويو هو، فقط کنڀ رهجي ويا هئا.

اڃا ٿوري دير اڳ جي ڳالهه هئي جو ڪشمير خان پنهنجو سڄو پگهار مني آرڊر ڪري پوسٽ آفيس کان نڪتو هو، پنهنجي لاءِ فقط اڍائي سئو رپيا بچايا هئائين، ”ڀلي ته ٻچن کي پئسا وڌيڪ ملن ...“ ڀلا! ڪراچيءَ ۾ هو ڪنهن جي لاءِ ڪمائڻ آيو هو؟ هتي سندس خرچ به ڪھڙو هو! وڌ ۾ وڌ ويهه روپيا روز! نيرن ۾ چانهه پراٺو چار رپيا، منجهند جو دال مانيءَ جا ست رپيا، باقي پئسا رات جي ماني لاءِ ۽ ڪڏهن ڪڏهن صابڻ جي چَڪي ۽ تيل! رات جا بچيل ٻه ٽي پھر عجب خان جي ديري تي سمهي ڏينهن ڪندو.

ڪراچيءَ ۾ ستون سال هئس. پوئتي ڳوٺ ۾ سندس ولي عهد به اچي جوان ٿيو هو. هلڪيون هلڪيون مڇون، قد جو ڊگهڙو ۽ ٺاهوڪو جوان ٿي پيو هو. گذريل مهيني ڪشمير خان پٽ جو چھرو ڏسي ٺري پيو هو. ڇوڪر جو آواز به ڪنهن ڪنهن ويل ڦاٽي گگهو ٿي پئي ويو. پٽ جي پٺي ٺپري چيو هئائين، ”هاڻي جوان آهين. چار جريب پيا اٿئي، وڃي پاڻ سنڀال ۽ ماءُ ڀيڻ کي پال، مونکان به جيڪو پُڳو سو ڪندس ... پر يار هاڻي پڄي ڪو نه ٿو!“

نوجوان مرڪي پيو هو، ”هائو بابا! پر تو چيو هو ته هاڻي سڀ ڪراچي هلي رهنداسين!“ پٽ ياد ڏياريو هئس. ڪشمير خان ماٺ ٿي ويو هو. ڪراچيءَ ۾ ڇڙو رهڻ هڪ ڳالهه آهي، سڄو ڪٽنب پالڻ لاءِ ته پڪي جاءِ کپي.

”پوءِ ڳوٺ ۾ ڪير رهندو؟ وطن مان تڏا پٽي وڃون! اسان کي هتان جي مٽي ڏجانءِ يار!“ ڪشمير خان جي جواب تي نوجوان وسامي ويو هو. پيءُ سندس چھرو پڙهي سگهيو ٿي پر خبر هئس ته سندس ولي عهد اڃا زمانو نه ڏٺو آهي. ڇا رکيو هو ڪراچيءَ ۾! سدائين جهيڙا ۽ فساد. اڃا گذريل ڀيري ڦڏا ٿيا هئا ته خط مٿان خط پئي لکيائون ته ”موٽي اچ!“ ... ٿوري ٺاپر ٿي ته وري پاڻ سنڀريا هئا.

”پُٽهين چوي ٿو ته توسان گڏ ڪمائيندو ... وٺي ڏينس نه نوڪري ساڳي ڪارخاني ۾!“ جوڻس به پٽ جو پاسو کنيو هو. سندس به مرضي هئي ته سڀ ڪراچيءَ ۾ گڏ هجن. شل نه ڪٽنب جو وڏو پرديس ۾ هجي! سوين مسئلا اچيو منهن ڪڍن. هونئن به زال پنهنجي مڙس سان ٿي ٺهي. ٻار پيءُ لاءِ پيا واجهائين ۽ زال جون اکيون در ۾ ... اها ڪا زندگي ته نه هئي.

ڪشمير خان زال جي اکين ۾ ڏٺو هو، زال جي اکين ۾ هزارين ڏوراپا هئا. زبان بند هئس پر اکيون! اکين سڀ ڪجهه پئي ڳالهايو، ”مونکي پاڻ کان پري نه رک ... ست سال ست صديون ٿي گذريون آهن ... هاڻي ته گڏجي رهڻ جي واٽ ڪڍ!“

ڪشمير خان ڦِڪي مرڪ مرڪي سوچ ۾ ٻڏي ويو هو. کيس اها گهڙي ياد آئي جڏهن سندس شادي ٿي هئي. سڄي واديءَ ۾ دهلن جي ٿاپ گونجي وئي هئي. سندس يارن رقص ڪيو هو ... ۽ پلوشه پنهنجي پيار ۾ کيس بي خبر ڪري ڇڏيو هو. هاڻي نه دهلن جي ٺاپ هئي. نه يارن جو رقص ۽ نه پلوشه جي قربت. ٻئي هڪٻئي کان هزارين ڪلوميٽر پري هئا ... مٿي ۾ اڇيون تارون پئجي ويون هيون ۽ اکين ۾ حسرتون ۽ ڏوراپا.

”ٻه ٽي سال ڪمائي موٽي اينداسين بابا!“ نوجوان ٻيهر ڪوشش ڪئي، ”پوءِ هتي ڪو ڌنڌو ڪبو ... تون آرام ڪجانءِ مان پاڻهي سنڀاليندم! ... زمين ٺاهڻ لاءِ ٻه چار پئسا کپن!“ نوجوان جواب جي انتظار ۾ پيءُ جي چھري ۾ اکيون وڌيون جيڪو ڪنڌ هيٺ ڪري گھِري سوچ ۾ ٻڏي ويو هو.

”بابا تون گهڻا ڏينهن لڳايو ڇڏين!“ هيءَ سندس ڌيءَ هئي، لالي. اها به اچي ڏهن ٻارهن سالن جي ٿي هئي، ”هر مهيني پيا سوچيون ته تون ايندين ... اسان کي پئسا ڪو نه کپن، تون کپين!“ هن ڀيري لڳو ٿي سڀ صلاح ڪيو ويٺا هئا. لاليءَ ان لهجي ۾ ڪڏهن به دانهن ڪو نه ڪئي هئي. جڏهن ڪشمير خان جي موڪل پوري ٿيڻ تي هوندي هئي ته لالي ماٺ ٿي ويندي هئي ... چپ چپ. جڏهن ڪشمير خان سفر جو ٿيلهو کڻي نڪرندو هو ته هوءَ پوتيءَ سان اکيون پئي اگهندي ۽ پهاڙن تان لهندڙ پيچري تي آخري وڪڙ تائين پيءُ کي تڪيندي رهندي هئي. پٽ پيءُ سان روڊ تائين ويندو هو ... پر هوءَ ماءُ سان بيهي پئي سڏڪا ڀريندي هئي، پوءِ ماڻس پرچائي اندر وٺي ويندي هئس.

”چڱو!“ ڪشمير خان وڏو ساهه کڻي سڀني ڏانهن مرڪي چيو هو، ”ٻئي ڀيري موٽندس ته وري نه ويندس ... ڪجهه پئسا ڪمائي پوءِ هتي ئي زمين سنڀالبي...“ پلوشه جون اکيون ايئن چمڪي اٿيون هيون جيئن سج جي پھرين ڪرڻي سان جبل جي سڀ کان اتانهين چوٽيءَ تي روشني کڙندي آهي. لاليءَ جي اکين مان خوشيءَ وچان ٻه موتي ڪري پيا هئا.

”۽ تون...“ ڪشمير خان پنهنجي ولي عهد ڏانهن ڏسي چيو هو، ڪراچي وڃڻ جو ايڏو ئي شوق اٿئي ته پوءِ مان تنهنجي نوڪري لاءِ عجب خان کي منٿ ميڙ ڪندس!“ ڀلي سال اڌ اُتي ڪمائي ڏس ... پوءِ مٽي اچجانءِ ... مون اڪيلي کان زمين سنڀالي نه ٿيندءِ!“

پوءِ ڪشمير خان ڪراچي هليو ويو هو. کيس وطن جي مٽي نصيب نه ٿي. لاليءَ جو پيءُ نه موٽيو. پلوشه کي ڪشمير خان جي مني آرڊر سان گڏ عجب خان جو خط پھتو، ”ڪشمير خان کي وطن پھچائڻ ممڪن نه هو ... سڀني دوستن آلين اکين سان کيس سخي حسن قبرستان ۾ دفن ڪري ڇڏيو آهي ... وارث خان کي موڪليو ته پيءُ جي قبر تان ٿي وڃي!“

مستقبل جا سپنا ... گهوٽ سان گهڙين جو تصور ... پيءُ جو شفقت ڀريو هٿ ... هر خواهش ڇڳل تسبيح جي داڻن وانگر وکري وئي. تنهن رات جبلن تي وڏو مينهن پيو. آسمان مان تسبيح جا بي شمار داڻا اُٺا. نديون نالا اٿلي پيا، سنڌوءَ اٿل کاڌي ۽ پاڻي ڪراچيءَ واري سمنڊ ۾ لهي ويو.

وارث خان ڪراچي پھتو. کيس ورثي ۾ ڪشمير خان جي قبر، ٻه جوڙا، اڍائي سئو رپيا، پلوشه ۽ لاليءَ جا ڪشمير خان ڏانهن اماڻيل خط




ٽوٽل صفحا2
موجودہ صفحو0
اڳيون صفحو-0--1-گذريل صفحو

وارث ھنن داخلائن ۾ پڻ استعمال ٿيل آھي
اسـٽـوپـا ڇـا آھـي؟