بئنچن تي بيٺل سياستدان

26 جنوري 1996ع

بئنچن تي بيٺل سياستدان



پاڻ ته اڳ ئي پئي چيو ته پيپلز پارٽي مخالف ڌر کي دعا ڪري جنهن جي ڪڌن ڪرتوتن ۽ غلط پاليسين پيپلز پارٽيءَ لاءِ عوامي همدرديون اڃا قائم رکيون آهن. اها ئي ڳالهه نيٺ محترمه ڀٽو ايئن چئي ته ”آئون نواز شريف جي وڏي ڄمار لاءِ دعا گهرندي آهيان... اهڙو اپوزيشن ليڊر اسان کي وري نه ملندو!“ وزيراعظم چاهي ٿي ته اهڙو اپوزيشن ليڊر قائم هجي جيڪو ”پنهنجو دشمن پاڻ“ ٿي بيهي! اها ڳالهه نواز شريف کي ان وقت تائين سمجهه ۾ نه ايندي جيستائين وقت گهڻو اڳتي نڪري چڪو هجي! ايم ڪيو ايم سان اتحاد نواز شريف کي سنڌ ته ڇا پنهنجا ۾ به سوڙو ڪندو ڇاڪاڻ ته سنڌ توڻي پنجاب، سرحد ۽ بلوچستان جي امن پسند خاموش اڪثريت ايم ڪيو ايم جي دهشتگرديءَ کي ناپسند ڪري ٿي.

نواز شريف ملڪ ۾ ته الائي ڪٿي بيٺو آهي، 24 جنوريءَ تي هو پارليامينٽ ۾ پنهنجن ساٿين سان گڏ بئنچن تي چڙهيو بيٺو هو، سندس ڌر جو چوڻ هو ته حڪومت رمضان شريف ۾ به ڪوڙ ڳالهائي رهي آهي. ڪوڙ ڳالهائڻ جي تصديق يا ترديد ته حڪومت ۽ حزب اختلاف ويهي ڪنديون، عوام ان حرڪت تي حيران آهي ته ميان نواز شريف ۽ سندس ساٿي اسڪولي ٻارن وانگر بئنچن تي بيهي گوڙ گهمسان ڪري رهيا هئا! پارليامينٽ ۾ اهو واقعو بالڪل ايئن آهي جيئن نمازي مسيت جي احترام جي ڳالهه ته ڪن پر پاڻ ئي ان جي توهين ڪن. ايئن ٿو لڳي ته پاڪستان ۾ پارليامينٽ جو ته ڪو به استحقاق ۽ احترام آهي ئي ڪو نه، البت سڀني استحقاقن ۽ احترامن تي پارليامينٽ جي ميمبرن جو قبضو آهي. ڪنهن به اداري جي ڪنهن به رڪن جي دل ۾ پنهنجي اداري لاءِ ڪو به احترام نه آهي پر هو پاڻ کي ضرورت احترام جوڳو سمجهي ٿو، ڇاڪاڻ ته هو پاڻ ان اداري جو ميمبر آهي جنهن جو احترام سڀني کي ڪرڻ گهرجي. خبر ناهي ته بئنچن تي بيٺل هي ڪلچر ڪڏهن بدلجندو. ٻار بئنچن تي فقط ٻن موقعن تي نظر ايندا آهن، هڪ ان مهل جڏهن ماستر صاحب کين سيکت ڏيڻ لاءِ اٿاري بيهاريندا آهن ۽ ٻيو ان مهل جڏهن ماستر صاحب ڪلاس ۾ ڪو نه هوندا آهن. ڇا هي ساڳيا ٻار آهن جيڪي هاڻي اسپيڪر جي موجودگيءَ ۾ به بئنچ تي چڙهڻ ۾ عار نٿا سمجهن!

سنڌ جي ماڻهن کي ان سان ڪا دلچسپي ڪو نه آهي ته ميان نواز شريف بئنچ تي چڙهي بيهي ٿو يا نٿو بيهي. سنڌ جي ماڻهن کي پنهنجا ئي گهڻا مسئلا آهن. ملڪ جي مسئلن جو حل جيڪڏهن بئنچن تي اٿي بيهڻ ۾ آهي ته پوءِ جيڪر هر ماڻهو بئنچ تي اٿي بيهي ۽ گوڙ گهمسان ڪري آسمان مٿي تي کڻي! پر ايئن نه آهي. مسئلن جو حل ڪنهن مستقل ۽ پر امن جدوجهد سان ئي نڪرندو آهي. سنڌ کي بيروزگاريءَ جو مسئلو آهي، پرڏيهين جو مسئلو منهن ۾ آهي، سنڌ تي حاڪميت جي تاريخي حق جو مسئلو آهي، پاڻيءَ جو مسئلو آهي، معدنيات جي مالڪيءَ جو سوال آهي، زرعي جنسن جي اگهن جو مسئلو آهي، شدت پسنديءَ جو معاملو آڏو آهي، تعليم ۽ علاج جي ڳڻتي آهي. ان سڄي پريشانيءَ ۾ ميان نواز شريف جا ڊراما ۽ بئنچن تي بيهڻ وارا ناٽڪ ڏسڻ جو وقت گهٽ ۾ گهٽ سنڌ واسين کي ته ڪو نه آهي.